Tinc una pregunta per a vosté

Xa é domingo e nos podemos saltar a xornada de reflexión...

Levo un par de semanas con este tema na cachola

, en concreto dende aquel Tinc una pregunta per a vosté, onde apareceu a mi

ña musa de hoxe: Alicia Sánchez Camacho.Esta é a candidata á presidencia da Generalitat de Catalunya polo PP, unha elementa de moito coidado, posto que máis alá das súas irresponsables promesas (200 euros máis para cada pensionista, deducción de 600 euros por fillo escolarizado en centro concert

ado...), a min o que me rebenta é a hipocresía desta tiparraca e do seu séquito

(Rajoy á cabeza).

Resulta que no citado programa da delegación catalana da RTVE esta señora dixo iso que xa sabemos; "No lo considero matrimonio...bla bla bla... hombre y mujer... bla bla bla, peras y manzanas"; ao que o PP nos ten acostumados e engadiu algo máis, que os matrimonios homosexuais no deberían poder ter o dereito de adoptar ou criar (CRIAR) fillos porq

ue os fillos necesitan ter unha nai e un pai. E isto o di esta señora que é nai solteira por inseminación artificial. Vamos, menudo exercicio de coherencia. Facendo un símil drástrico/dramático é como si a un asesino o nomeamos xuiz e o poñemos a dictar s

entenzas sobre outros asasinos...

Pero non foi esta a única sorpresa que nos tivo dado esta mulleriña, e o s

eu partido, claro está. Segúndo ela, Nuevas Generaciones (a asociación española con máis homosexuais e máis neonazis por metro cadrado) fixera un videoxogo no que Alicia loitaba as mafias que trafican con inmigrantes ilegais. Pero os rapaciños, no seu evoluir adolescente-hormonal decidiron cambiar un pouco o tema e darlle máis "vidilla", así

pois, Alicia nos lombos dunha gaivota se adica a disparar e matar inmigrantes, símbolos independentistas e algún que outro cidadán, supoño... Esto pode ter dúas interpretacións:

1. Nuevas Generaciones na realidade é una panda de socialistas que lle queren arruinar a campaña.
2. O coordinador da campaña electoral do PP estaba a por uvas nese intre.

Eu, en realidade quedei coas ganas de probar o xogo no que a Alicia voadora seme

nta o terror nas rúas catalás con actos de kaleborroka contra cidadáns, pero su

poño que en Sony-PlayStation xa andan tras a idea e seguro que será o bombazo deste nadal 2010-2011. Aí vo-lo deixo.

Galitopía II: Mobilidade, tan importante e tan esquecida.

Retomando a serie adicada á mellora da nosa terra e do benestar dos seus habitantes, hoxe decídome pór o ollo no sistema de transportes.

Durante este periodo de crise que estamos vivindo, teño escoitado moitas receitas maravillosas, casi máxicas para sairmos dela, como a reducción do déficit, a privatización de servizos...

Pero pensando en clave máis económica e menos política, doume conta dunha cousa: nada disto importa.

Explícome:

España (e diría Europa tamén) é un país cunha serie de recursos limitados (limitadísimos se falamos en termos de fontes de enerxia). Non me refiro as enerxías renovabeis, que polo de agora aínda non son o presente, senón as de carácter fósil. Tendo en conta isto e en que somos un país con 40 millóns de coches circulando

e chupando gasolina, pronto nos topamos con que España gasta unha cantidade enorme en importar fontes de enerxía, o que nos fai máis febles diante das variacións dos prezos destes productos, así como dependentes dos mercados.

Pois ben, nestes case 4 anos de crise que levamos aínda non escoitei a ninguén dicir que se podería facer unha aposta polo transporte público, máis barato, máis ecolóxico e que podería axudar a equilibarar a balanza

comercial.

Eu o propoño. Propoño gravar un pouco máis o uso do coche privado e invertir no transporte público. É algo que me indigna, pensar que unha persoa ten moito máis fácil saír de Galicia que circular por ela en transporte público. Ou que para ir de Lugo a Vigo tardes 3 horas cando apenas as separan 140 kms.

Outra cousa que me chama a atención é a cantidade de polígonos industriais que hay espallados o longo da nosa paisaxe, pero se estar conectados con ningún tipo de servizo de transporte público, como se alguén quixera poñer barreira no seu acceso.

E así están, valeiros, como se tivese arado o campo

pensando que facendo iso xa ian vir soiñas as patacas, sen sementalas.

Faise imprescindible artellar unha verdadeira rede intermodal de tranporte público en diversos niveis:

Nivel urbano ou local: tratando de conectar os diversos núcleos de poboación. Somos unha terra que ten unha dispersión poboacional enorme, o que encarece a prestación de servizos. Por iso, logrando a mobilidadade neste nivel poderíase c

oncetrar a oferta de servizos nun núcleo, pero coa seguridade de que ninguén ficará sen poder acceder a eses servizos.

Nivel interurbano: Atendendo as dinámicas

poboacionais/sociais que xurden entre as diversas vilas

e cidades. Trátase de fomentar a permeabilidade, a mobilidade, o cal redundará na economía e no mercado de traballo. Trátase dunha rede de proximidade, de cercanías que vertebra o territorio.

Nivel Rexional: Barbaridades coma que Xinzo só esté conectada con Ourense por un tren no día non se deben consentir. Así non hay transporte sustentable e sostibel, senón que se converte nunha boca profunda e negra onde enterrar os cartos. A xente non o usa porque só hai un tren a deshoras, e so hai un tren a deshoras porque a xente non o usa. Alguén tera que quitar o rabo da boca do peixe.

Por iso, estes sistemas só funcionarán se cumplen unha serie de requisitos:

- Frecuencias adecuadas.

- Prezos asequibles.

- Facilidade de acceso.

Esta última fainos chegar ó concepto de Intermodalidade, e dicir, á realidade de que aínda que a parada do cercanías esté a 9 kms, non pasa nada, porque cada 7 minutos pasa un bus urbano diante da miña porta que me deixa na porta da estación. Iso é comodidade.

Tamén é obvio que esta proposta implica un cambio de mentalidade xigantesco na sociedade, onde estamos acostumados a tratar co individualismo, a comodidade individual e a inmediatez.

Un sistema de transporte público de calidade para aforrar, para vertebrar e para medrar.

De volta...

Volta do verán, e xa adentrándonos nos trémulos días de inverno, retomo a miña actividade "bloguista bitacoreira" dende o burato negro que é Madrid. Non o digo con ningún tipo de sentimento ou resentimento, non.

É un gran burato negro que traga cada vez máis cousas e que fai que todo xire o seu redor. Así é esta cidade, o embigo do mundo para aqueles que a habitan. Para min a certeza de que hai outros mundos, outras realidades, outros moitos embigos e buratos negros...

opá! eu vou com Portugal!

Europa está que arde!

Fago un pequeno paréntese na miña serie Galitopía para determe un pouco na situación que estamos a atravesar, con isto da crise, de Grecia, Hungría, España, os PIIGS (antes coñecidos como PIGS) e que dentro de nada serán coñecidos como PIIGSFBNOUK...
Vou ser breve porque e mellor dicir o que penso con brevidade e así a claridade o require.
A Unión Europea atópase nun momento delicadísimo, poderíamos dicir que está na UCI económica. De feito, periodistas serios (sí, eses que non falan de Belén Esteban) xa poñen en entre dito a continuidade da unión monetaria, pero, é tan grave o que está a pasar?
Non nos enganemos, a cousa é grave, moi grave, e pode ser que nun par de anos a UE como a coñecemos faga PUFF! e desapareza. Pero, no meu afán está ser optmista, polo que digo: a UE como a coñecemos. E ante isto hai dous camiños:

1. Pode ser que cada estado faga as súas políticas económicas sen pensar no conxunto da Unión, o cal non tería un efecto potente, posto que actualmente os estados carecen de políticas monetaria (que pertence o BCE) e por tanto, por moitos axustes económicos que se produzan, sen tocar a política monetaria, o alcance de estes axustes sera mínimo; polo que os estados irán abandoando o Euro para re-facerse donos da súa propia política monetaria.
2. Pode ser que nun ataca de lucidez dos estados se opte por unha integración económica máis profunda, e deleguen na UE parte das súas competencias económicas, o cal permitiría facer fronte a crise dunha forma máis global, e se evitaría espectáculos como cando mentres Grecia afundía todos estábamos agardando o visto e prace de Alemania, demorado por unhas eleccións rexionais. Non pode ser isto. Por iso, unha UE con capacidade na economía evitaría moitos males que xa estamos padecendo.

Eu agardo que os nosos dirixentes opten pola segunda vía, posto, se ben, que desapareza a UE non é o fin do mundo, non sería nada positivo o que poida producir esa rotura.

É unha incongruencia que se teña capacidade de manobrar na política monetaria e se careza de capacidade (máis alá de facer previsións, recomendacións e chamadas de atención) en política económica.

Xa o dixen pero: Creo nunha Europa Federal e nunha Galiza Comarcal.

Galitopía I: Organización Territorial da Galiza post-colonial.

Escudo da futura Comarca-Concello do Morrazo

Comezo unha serie na que porei sobre a mesa debates que dende a transición están dunha mala maneira pechados, cando penso que é tempo de cuestionarse certas cousas que nos permitirían desenrolarnos como país. Isto de desenrolarnos como país non é unha cousa de nacionalistas tolos ou independentistas trastornados, non, desenrolarse como país supón mellorar no benestar dos cidadáns, non se trata de algo etéreo, intanxible senón que redundará nos beneficios (sociais, económicos, culturais, políticos…) que os cidadáns precisan.

E comezando polo principio: Organización Territorial.

Quero aclarar que non quero facer un post exhaustivo, posto que isto non é unha tese doutoral, alén diso, e pura e dura inventiva e opinión miña. Comecemos…

Sempre estiven seguro do meu parecer a este respecto: Europa Federal, España Federal e Galiza Comarcal.

Actualmente o noso país se organiza en concellos (municipios) e provincias. Esta organización deriva do sistema napoleónico de administración que adoptou España no século XIX coa reforma da planta provincial. Son institucións foráneas que nada teñen que ver coa organización territorial tradicional galega (Parroquias e Comarcas).

Pero, e se mañán Galiza tornara independente? Obviamente o modelo tería que mudar completamente este modelo territorial:

1) Fin do municipalismo e nacemento do comarcalismo. O modelo de a cadanseu pobo, un concello, non é sostible, polo que faise necesario voltar á comarca como unidade básica do poder local. O que fai que as comarcas sexan ‘concellos’ máis grandes, con máis poboación e nos que sería máis sinxelo lograr a coordinación tanto intercomarcal (non é o mesmo coordinar 315 concellos que 50 cocellos-comarcas) e intracomarcal (posto que habería máis recursos e máis facilidade de tomar decisións que afecten a máis de un núcleo de poboación).

2) A Parroquia, pero non a parroquia eclesiástica. No seu marco tomaríanse as decisións veciñais e se demandaría a actuación das outras administracións do país. Nela se elixiría a Xunta de Parroquia de entre os veciños da mesma que se decidan presentar. Mesmo poderían rexerse por un sistema de concello aberto (democracia directa). Así, as parroquias serían os ladrillos cos que se construiría toda a estrutura da organización territorial galega.

O réxime parroquial podería modificarse establecendo parroquias rurais e urbanas, atendendo o número poboacional, etc…

3) Tamén se poderían crear Áreas Metropolitanas, formadas por parroquias que así o decidisen.

Redefinir as competencias nas que estes entes poda ter capacidade de decisión, de xestión e de organización tamén é algo necesario.

En definitiva, un novo modelo territorial é necesario, no que se reduza o número de concellos e no que se cren institucións que permitan ós cidadáns a participación na toma de decisións.

Unión Progreso y Dance!

Xa levaba tempo sen meterme con eles... XD