1.21.2011

Bebe con moderación


Ás veces, un pouco de frivolidade sáltame á cabeza... así estou hoxe... Por iso colo aquí a miña evolución alcólica que moitos compartiredes e outros non... éche así...




1.06.2011

Te prohibieron fumar en espacios públicos, no razonar!!

En Supermodelo 2006, ás concursantes fixéronlles un cambio de imaxe. Houbo unha que non o tomou moi ben, e pasaba o día enteiro chorando. Valerio Pino, xa farto de tanta chorimiqueira e tanta tonteria, colleuna e berroulle (con ese acento italiano que tanto marcas os "r"): ¡¡Te cortaron el pelo, no el cerebro!!
Algo así estame a pasar estes días, coa prohibición de fumar en espazos públicos pechados. Comprendo que para os fumadores sexa unha putada, pero iso non xustifica a sarta de barbaridades que teño escoitado (Pérez-Reverte, dedícate a escribir libros e deixa de facer politiqueo demagóxico barato... despois como non vai estar polo chan o índice de confianza na clase política).
Por concretar vou, falar deses lugares comúns ós que todos os contertulios de La Noria caen para atacar esta medida:
  • O feito de que sexa unha prohibición. O cal, non sei porqué, menoscaba a miña liberdade.
  • O feito de que os hosteleiros fixeran reformas no seu local para adaptalo á lei anterior.
Resulta que a xente ve moi mal que se prohiba fumar, pero non ve mal que obriguen a fumar. Non pensan que que unha persoa fume obriga a quen está ó seu lado fume tamén. Isto é unha intromisión na intimidade e unha violencia tremenda. ¿Que pensaríamos se un día pola rúa vemos que catro tipos inmovilizan a outro, lle poñen un cigarro encendido na boca e lle obrigan a fumar? Ó contrario que outros vicios, o tabaco non só implica a quen fume, senón a quen está ó lado.
De todas formas, vemos mal que prohiban fumar porque menoscaba a nosa liberdade. ¿E a miña liberdade para levar roupa das tendas sen pagar? ¿E a miña liberdade para montar escándalo en casa ata as tres da mañán? A ver se se nos vai metendo na cabeza que liberdade implica unha serie de obrigas e de responsabilidades, e que é iso, liberdade e non libertinaxe.

En canto as reformas nos bares, de todos os bares que frecuento normalmente ningún tiña feito reformas de ningún tipo. Algúns puxeron un biombo para separar zonas (cousa que non era legal).
E iso de que os pobres fumadores estaban en cubículos illados mentres nós os non fumadores os miramos de mala cara é falso. Mesmo había sitios onde había carteis de non fumar onde a xente fumaba igual (véase la parte de arriba del Ruta).

Pero bueno, eu seguirei igual, e cada vez que alguén diga algo sobre este tema, pensarei: Non pasa nada, é o tabaco o que está a falar.

11.27.2010

Tinc una pregunta per a vosté


Xa é domingo e nos podemos saltar a xornada de reflexión...

Levo un par de semanas con este tema na cachola
, en concreto dende aquel Tinc una pregunta per a vosté, onde apareceu a mi
ña musa de hoxe: Alicia Sánchez Camacho.Esta é a candidata á presidencia da Generalitat de Catalunya polo PP, unha elementa de moito coidado, posto que máis alá das súas irresponsables promesas (200 euros máis para cada pensionista, deducción de 600 euros por fillo escolarizado en centro concert
ado...), a min o que me rebenta é a hipocresía desta tiparraca e do seu séquito
(Rajoy á cabeza).

Resulta que no citado programa da delegación catalana da RTVE esta señora dixo iso que xa sabemos; "No lo considero matrimonio...bla bla bla... hombre y mujer... bla bla bla, peras y manzanas"; ao que o PP nos ten acostumados e engadiu algo máis, que os matrimonios homosexuais no deberían poder ter o dereito de adoptar ou criar (CRIAR) fillos porq
ue os fillos necesitan ter unha nai e un pai. E isto o di esta señora que é nai solteira por inseminación artificial. Vamos, menudo exercicio de coherencia. Facendo un símil drástrico/dramático é como si a un asesino o nomeamos xuiz e o poñemos a dictar s
entenzas sobre outros asasinos...

Pero non foi esta a única sorpresa que nos tivo dado esta mulleriña, e o s
eu partido, claro está. Segúndo ela, Nuevas Generaciones (a asociación española con máis homosexuais e máis neonazis por metro cadrado) fixera un videoxogo no que Alicia loitaba as mafias que trafican con inmigrantes ilegais. Pero os rapaciños, no seu evoluir adolescente-hormonal decidiron cambiar un pouco o tema e darlle máis "vidilla", así
pois, Alicia nos lombos dunha gaivota se adica a disparar e matar inmigrantes, símbolos independentistas e algún que outro cidadán, supoño... Esto pode ter dúas interpretacións:
  1. Nuevas Generaciones na realidade é una panda de socialistas que lle queren arruinar a campaña.
  2. O coordinador da campaña electoral do PP estaba a por uvas nese intre.
Eu, en realidade quedei coas ganas de probar o xogo no que a Alicia voadora seme
nta o terror nas rúas catalás con actos de kaleborroka contra cidadáns, pero su
poño que en Sony-PlayStation xa andan tras a idea e seguro que será o bombazo deste nadal 2010-2011. Aí vo-lo deixo.



11.19.2010

Galitopía II: Mobilidade, tan importante e tan esquecida.

Retomando a serie adicada á mellora da nosa terra e do benestar dos seus habitantes, hoxe decídome pór o ollo no sistema de transportes.

Durante este periodo de crise que estamos vivindo, teño escoitado moitas receitas maravillosas, casi máxicas para sairmos dela, como a reducción do déficit, a privatización de servizos...
Pero pensando en clave máis económica e menos política, doume conta dunha cousa: nada disto importa.

Explícome:

España (e diría Europa tamén) é un país cunha serie de recursos limitados (limitadísimos se falamos en termos de fontes de enerxia). Non me refiro as enerxías renovabeis, que polo de agora aínda non son o presente, senón as de carácter fósil. Tendo en conta isto e en que somos un país con 40 millóns de coches circulando
e chupando gasolina, pronto nos topamos con que España gasta unha cantidade enorme en importar fontes de enerxía, o que nos fai máis febles diante das variacións dos prezos destes productos, así como dependentes dos mercados.

Pois ben, nestes case 4 anos de crise que levamos aínda non escoitei a ninguén dicir que se podería facer unha aposta polo transporte público, máis barato, máis ecolóxico e que podería axudar a equilibarar a balanza
comercial.

Eu o propoño. Propoño gravar un pouco máis o uso do coche privado e invertir no transporte público. É algo que me indigna, pensar que unha persoa ten moito máis fácil saír de Galicia que circular por ela en transporte público. Ou que para ir de Lugo a Vigo tardes 3 horas cando apenas as separan 140 kms.

Outra cousa que me chama a atención é a cantidade de polígonos industriais que hay espallados o longo da nosa paisaxe, pero se estar conectados con ningún tipo de servizo de transporte público, como se alguén quixera poñer barreira no seu acceso.
E así están, valeiros, como se tivese arado o campo
pensando que facendo iso xa ian vir soiñas as patacas, sen sementalas.

Faise imprescindible artellar unha verdadeira rede intermodal de tranporte público en diversos niveis:



Nivel urbano ou local: tratando de conectar os diversos núcleos de poboación. Somos unha terra que ten unha dispersión poboacional enorme, o que encarece a prestación de servizos. Por iso, logrando a mobilidadade neste nivel poderíase c
oncetrar a oferta de servizos nun núcleo, pero coa seguridade de que ninguén ficará sen poder acceder a eses servizos.

Nivel interurbano: Atendendo as dinámicas
poboacionais/sociais que xurden entre as diversas vilas
e cidades. Trátase de fomentar a permeabilidade, a mobilidade, o cal redundará na economía e no mercado de traballo. Trátase dunha rede de proximidade, de cercanías que vertebra o territorio.







Nivel Rexional: Barbaridades coma que Xinzo só esté conectada con Ourense por un tren no día non se deben consentir. Así non hay transporte sustentable e sostibel, senón que se converte nunha boca profunda e negra onde enterrar os cartos. A xente non o usa porque só hai un tren a deshoras, e so hai un tren a deshoras porque a xente non o usa. Alguén tera que quitar o rabo da boca do peixe.

Por iso, estes sistemas só funcionarán se cumplen unha serie de requisitos:
- Frecuencias adecuadas.
- Prezos asequibles.
- Facilidade de acceso.
Esta última fainos chegar ó concepto de Intermodalidade, e dicir, á realidade de que aínda que a parada do cercanías esté a 9 kms, non pasa nada, porque cada 7 minutos pasa un bus urbano diante da miña porta que me deixa na porta da estación. Iso é comodidade.
Tamén é obvio que esta proposta implica un cambio de mentalidade xigantesco na sociedade, onde estamos acostumados a tratar co individualismo, a comodidade individual e a inmediatez.

Un sistema de transporte público de calidade para aforrar, para vertebrar e para medrar.

De volta...


Volta do verán, e xa adentrándonos nos trémulos días de inverno, retomo a miña actividade "bloguista bitacoreira" dende o burato negro que é Madrid. Non o digo con ningún tipo de sentimento ou resentimento, non.
É un gran burato negro que traga cada vez máis cousas e que fai que todo xire o seu redor. Así é esta cidade, o embigo do mundo para aqueles que a habitan. Para min a certeza de que hai outros mundos, outras realidades, outros moitos embigos e buratos negros...

6.09.2010

Europa está que arde!

Fago un pequeno paréntese na miña serie Galitopía para determe un pouco na situación que estamos a atravesar, con isto da crise, de Grecia, Hungría, España, os PIIGS (antes coñecidos como PIGS) e que dentro de nada serán coñecidos como PIIGSFBNOUK...
Vou ser breve porque e mellor dicir o que penso con brevidade e así a claridade o require.
A Unión Europea atópase nun momento delicadísimo, poderíamos dicir que está na UCI económica. De feito, periodistas serios (sí, eses que non falan de Belén Esteban) xa poñen en entre dito a continuidade da unión monetaria, pero, é tan grave o que está a pasar?
Non nos enganemos, a cousa é grave, moi grave, e pode ser que nun par de anos a UE como a coñecemos faga PUFF! e desapareza. Pero, no meu afán está ser optmista, polo que digo: a UE como a coñecemos. E ante isto hai dous camiños:

  1. Pode ser que cada estado faga as súas políticas económicas sen pensar no conxunto da Unión, o cal non tería un efecto potente, posto que actualmente os estados carecen de políticas monetaria (que pertence o BCE) e por tanto, por moitos axustes económicos que se produzan, sen tocar a política monetaria, o alcance de estes axustes sera mínimo; polo que os estados irán abandoando o Euro para re-facerse donos da súa propia política monetaria.
  2. Pode ser que nun ataca de lucidez dos estados se opte por unha integración económica máis profunda, e deleguen na UE parte das súas competencias económicas, o cal permitiría facer fronte a crise dunha forma máis global, e se evitaría espectáculos como cando mentres Grecia afundía todos estábamos agardando o visto e prace de Alemania, demorado por unhas eleccións rexionais. Non pode ser isto. Por iso, unha UE con capacidade na economía evitaría moitos males que xa estamos padecendo.

Eu agardo que os nosos dirixentes opten pola segunda vía, posto, se ben, que desapareza a UE non é o fin do mundo, non sería nada positivo o que poida producir esa rotura.

É unha incongruencia que se teña capacidade de manobrar na política monetaria e se careza de capacidade (máis alá de facer previsións, recomendacións e chamadas de atención) en política económica.

Xa o dixen pero: Creo nunha Europa Federal e nunha Galiza Comarcal.

5.22.2010

Galitopía I: Organización Territorial da Galiza post-colonial.

Escudo da futura Comarca-Concello do Morrazo

Comezo unha serie na que porei sobre a mesa debates que dende a transición están dunha mala maneira pechados, cando penso que é tempo de cuestionarse certas cousas que nos permitirían desenrolarnos como país. Isto de desenrolarnos como país non é unha cousa de nacionalistas tolos ou independentistas trastornados, non, desenrolarse como país supón mellorar no benestar dos cidadáns, non se trata de algo etéreo, intanxible senón que redundará nos beneficios (sociais, económicos, culturais, políticos…) que os cidadáns precisan.

E comezando polo principio: Organización Territorial.

Quero aclarar que non quero facer un post exhaustivo, posto que isto non é unha tese doutoral, alén diso, e pura e dura inventiva e opinión miña. Comecemos…

Sempre estiven seguro do meu parecer a este respecto: Europa Federal, España Federal e Galiza Comarcal.

Actualmente o noso país se organiza en concellos (municipios) e provincias. Esta organización deriva do sistema napoleónico de administración que adoptou España no século XIX coa reforma da planta provincial. Son institucións foráneas que nada teñen que ver coa organización territorial tradicional galega (Parroquias e Comarcas).

Pero, e se mañán Galiza tornara independente? Obviamente o modelo tería que mudar completamente este modelo territorial:

1) Fin do municipalismo e nacemento do comarcalismo. O modelo de a cadanseu pobo, un concello, non é sostible, polo que faise necesario voltar á comarca como unidade básica do poder local. O que fai que as comarcas sexan ‘concellos’ máis grandes, con máis poboación e nos que sería máis sinxelo lograr a coordinación tanto intercomarcal (non é o mesmo coordinar 315 concellos que 50 cocellos-comarcas) e intracomarcal (posto que habería máis recursos e máis facilidade de tomar decisións que afecten a máis de un núcleo de poboación).

2) A Parroquia, pero non a parroquia eclesiástica. No seu marco tomaríanse as decisións veciñais e se demandaría a actuación das outras administracións do país. Nela se elixiría a Xunta de Parroquia de entre os veciños da mesma que se decidan presentar. Mesmo poderían rexerse por un sistema de concello aberto (democracia directa). Así, as parroquias serían os ladrillos cos que se construiría toda a estrutura da organización territorial galega.

O réxime parroquial podería modificarse establecendo parroquias rurais e urbanas, atendendo o número poboacional, etc…

3) Tamén se poderían crear Áreas Metropolitanas, formadas por parroquias que así o decidisen.

Redefinir as competencias nas que estes entes poda ter capacidade de decisión, de xestión e de organización tamén é algo necesario.

En definitiva, un novo modelo territorial é necesario, no que se reduza o número de concellos e no que se cren institucións que permitan ós cidadáns a participación na toma de decisións.

5.06.2010

Unión Progreso y Dance!

Xa levaba tempo sen meterme con eles... XD

5.03.2010

4.27.2010

Non a calquera prezo

Na entrada precedente a esta, espliquei algúns dos motivos polos que cada vez me sinto menos identificado coa idea de ser español. Pois ben, o noso compañeiro @Costadamorte deixou unha moi boa reflexión (a cal lle agradezo moitísimo e o animo a que siga comentando) sobre o que podería acontecer no caso de que Catalunya declarase unilateralmente a súa independencia e como reflectiría en Galiza.
Pois ben, a min, gustaríame afondar nesa reflexión.

O primeiro que teño que facer e posicionarme, pois na miña intrincada mente non sei que espazo ocupa o independentismo. Non é unha idea que me repela, ó contrario, gustaríame un día levantarme e ollar pola fiestra a miña terra liberada, pero tampouco é algo que me quite o sono. Quero dicir que o meu sentido practicista (para algúns excesivo) faime creer máis nun sistema federal ou confederal (xa sei que non é o mesmo), o que sexa con tal de que sexa distinto o de agora.

De tódolos xeitos, unha opción non é incompatible coa outra, senón que poden ser dous pasos do mesmo traxecto.

En segundo lugar, teño que citar un libro, que vos recomendo encarecidamente, 'Luces de Fisterra', de Carlos Mella, onde retrata en clave de humor a primeira era Fraga e onde se da a licenza de imaxinar unha Galiza idependente. O facto é o que segue: Catalunya e Euskadi consiguen a súa independencia e é entón cando o Estado Español decide darlla tamén a Galiza (por se acaso deciden reclamala). O que sucede despois e un delirante proceso de construcción estatal digno do humor máis absurdo e brillante. O dito, moi recomendable.

Asumindo que algún día sexamos un estado independente do Estado Español, debemos aceptar sen máis e tirar cada quen polo seu lado?

Eu creo, na miña opinión persoal que so comparto comigo mesmo, que non. A élite política (para a nosa desgraza, esa mole inamobible) deberá guiar con moito tino un proceso no que paulatinamente se pacten os pasos a seguir nun proceso de independencia tanto polo futuro Estado Galego coma polo Estado Español.

Non podemos aceptar a independencia sen máis, non somos un lastre do que desfacerse cando comeza a molestar. Non.

Compre que o Estado Español reverta os beneficios que tira (e sobre todo tirou) do noso territorio en forma de mellora dos servizos, das infraestructuras e das institucións, o cal fará asumible a independencia e o sostemento do estado. O que viría sendo un proceso descolonizador en sentido estricto, e non un proceso abandonador, como o que se fixo na década dos 60-70.

Xurden novas dúbidas, como se estaría o Estado Español disposto a colaborar cun futuro Estado Galego? Aquí entran en xogo moitas variables, como o papel da Unión Europea, de Portugal, da CPLP e das Nacións Unidas.

O que é certo é que podemos, e posible e mesmo desexable, pero non a calquera prezo.

Remato agradecendo novamente o noso espectador @Costadamorte, que me permite enlazar o post anterior co que ha de seguir.

4.22.2010

Porque rexeito esta España?

Dun tempo a esta parte, veño cavilando moito sobre a miña identificación como español, o que iso significa e o que supón, e como conclusións só tirei dúas:
- Son español porque así o pon o meu cartón de identificación.
- Son español por avatares históricos.
Máis aló de todo isto son meras quimeras, elucubracións e fantasías romántico-nacionais.
Porque non me identifico coa idea de ser español? Que é o que me fai percibir ós españois como algo diferente a min?
Na miña reflexión, e non perdendo de vista os feitos recentes que se están a dar e dos que algúns xa teño falados, cheguei a unha serie de conclusións polas que podo dicir que se debe odiar a España.
1º. Pola mentira de que España foi un país exemplar no seu paso dunha ditadura a unha democracia. Se ben e certo que a intención, o punto de partida foi moi bo, posto que non se puxeron coutos a priori, co paso do tempo, sobre todo na década dos 80, empezouse a oir 'de esto no se habla', 'esto no se puede plantear', 'esto es inconstitucional'... Acabouse por converter á Constitución nun fín en si mesmo, nun couto e non nunha plataforma de entendemento. Sres. o mundo mudou e trocou tremendamente dende aquel decembro do 78. E agora estase vendo.
2º. A utilización dun organismo espúreo (espúreo no tocante a elección dos seus compoñentes), que quedou nas mans dos herdeiros de quen gobernou durante 40 anos, para construir a area política. O Tribunal Constitucional no garante o cumprimento da Constitucion, non pode. A Constitución recolle o proceso de elección do Goberno, cuns prazos determinados e unha alternativa no caso de que superados eses prazos non se teña formado Goberno. No caso do Tribunal Constitucional, tamén recolle eses prazos de formación deste órgano colectivo. Pero non hai alternativa no caso de non poder conformalo cando expira o mandato, simplemente se prorroga, aprobeitando o vacío constitucional. Como unha persoa, a cal o mandato se lle terminou no 2007 poida influir decisivamente na vida dos cidadáns e o Goberno diga que non pasa nada? Que pasaría se no 2012 o Presidente do Goberno non convocase eleccións? Estase utilizando un poder do Estado que debería ser independente por parte dunha facción política para limitar a acción de goberno. E iso estase vendo.
3º. O Presidente da Patronal Española levou a 2 empresas súas a quebra, e unha vai de camiño. E sigue mandando, e non demite nen ten visos de demitir. Isto é normal? Como pode ser que o representante último dos empresarios deste Estado sexa un mal empresario? Nun país civilizado xa tería dimitido fai moito tempo. Penso que o representante dos empresarios debe ser o mellor empresario, débeselle esixir moito, moitísimo. Nin o sector empresarial, nin os cidadáns merecen menos; porque con este personaxe no frente, penso que se este home é dos mellores empresarios, non quero nin pensar como serán os peores. E obviamente hai moitos e máis capacitados para dirixir a acción deste colectivo. E iso estase vendo.
4º. Unha lei de partidos, que se aplica dende un tribunal franquista (a Audiencia Nacional antes era o Tribunal de Orden Público, reciclado por Real Decreto no ano 1977), ilegaliza partidos de entorno independentista por non condenar 'explícitamente' a violencia. Ben, eu aínda agardo a que Falange de las JONS ou Democracia Nacional condenen explícitamente a morte de Carlos Palomino a máns dun ultradereitista ou se ilegalicen polos pasquíns que circulan por ahí, onde se defende o asasino e se promove a violencia. Mentres isto non pase, non haberá xustiza igual para todos, e a lei de partidos será un instrumento de represión na man duns lobos esfameados. E iso estase vendo.
5º. Colonización dos territorios coa excusa de 'todos temos que ser iguais'. Falso, falso, falso. Teño que ser eu igual que un almeriense, teño as mesmas necesidades? Non. Xa está ben de pensar en clave centro-periferia. Hai máis mundo máis aló de Madrid. Xa está ben de que os nosos fillos teñan que vir estudar a Madrid porque en Galicia non se oferta ese estudio. Xa está ben de ter que vir a Madrid para poder saír de España. Xa está ben de que o Parlamento Español decida sobre asuntos que só concernen a Galicia, que se viole o reparto competencial da Constitución (carallo! disto non falan).
Unha reflexión: Aqui, na Complutense non deixo de ver mancheas de andaluces, extremeños, manchegos, casteláns e galegos... aínda non me atopei cun catalán...
6º. Sentencia do Estatuto de Catalunya.
7º. Caso Egunkaria.
8º. Xuizo a Garzón.
9º. [...]
Seguro que atopo máis...

4.17.2010

O Tribunal Inconstitucional: Segunda Parte



Que vivimos nun país (ollo, digo país como sinónimo de estado, non como sinónimo de nación) peculiar a ninguén se lle escapa do sentido. Mais, coido que esta peculiaridade non trae iso de que 'a diferencia enriquece', neste caso, no que nos ocupa, máis ben empobrece, entorpece e acurta.
Centrándonos no Poder Xudicial de España, atopámonos con 'anomalías' que fan que a xente teña a consideración que ten da xustiza, unha das institucións con maior desprestixio de todas, xunto cos partidos políticos.
Profundizando un pouquiño, un dase conta de que todo foi unha chapuza feita e dixerida durante a Transición (ese perido onde todo foi maravilloso, a xente saudábase pola rúa e chovía leite e mel), onde pasaron cousas moi raras...

Audiencia Nacional:
En 1977, mediante Real Decreto sustituíuse o Tribunal de Orden Público da época tardofranquista pola Audiencia Nacional. VAITES!!! Resulta que unha norma pre-constitucional recicla un tribunal pre-constitucional encargado de xulgar delitos políticos (como militar nun partido político alleo ó Movimiento) e o converte nun tribunal que se encarga de xulgar delitos de 'terrorismo' ou en avaliar que partidos son legais e cales non... e a Constitución, mediante a interpretación do Tribunal Constitucional non fai máis que asentar a súa legalidade argumentando na súa sentenza que como xa estaba creado e regulado por unha lei estatal non hai ningún tipo de pega, ou o que é o mesmo: Política de feitos consumados, e outra vez, o Tribunal Constitucional como 'brazo armado' do poder político no poder xudicial. De feito, a Constitución si recolle a creación do Tribunal Supremo, pero en ningún momento se fala de Audiencia Nacional (xa o nome pon a pel de galiña).

Tribunal Constitucional:
Este é o encargado de interpretar a Constitución e vixiar a adecuación das leis a ela. Ben, nada que obxectar. Existen órganos parellos en estados como os EE.UU. e Alemaña (este último é a inspiración do que temos en España).
Ten un poder moi importante, posto que toda lei considerada por el como inconstitucional deixa de ter validez e é expulsada do ordenamento xurídico. Isto é o que pode pasar no caso do Estatut Catalán, onde a norma aprobada polo Parlamento Catalán, polo Parlamento Español e en Referendo polos cidadáns.
Pero se é tan importante, se del depende o funcionamento de outras institucións do Estado, os seus membros como se elixen?

O Tribunal Constitucional está integrado por doce membros, que ostentan o título de Maxistrados do Tribunal Constitucional. Son nomeados polo Rei mediante Real Decreto, a proposta das Cámaras que integran as Cortes Xerais (catro polo Congreso do Deputados e outros catro polo Senado, e por maioría de 3/5 dos votos dos membros de cada Cámara), do Goberno(dous) e do Consello Xeral do Poder Xudicial (dous).

A designación para este cárrego efectúase por un período de nove anos, debendo recaír en cidadáns españois que sexan Maxistrados ou Fiscais, Profesores de Universidade, Funcionarios públicos ou Avogados, todos eles deben ser xuristas de recoñecida competencia e con máis de quince anos de exercicio profesional. Os Magistrados renóvanse nunha terza parte cada tres anos.


É dicir, son nomeados polo poder executivo, que se sustenta nun partido dominante no Congreso e no Senado, os cales tamén nomean ó CGPJ. Pero ollo, isto só ocorre cando o partido ten moita representación (caso da lexislatura de Aznar do 2000), por iso agora hai tanto problema para renovar ós seus membros... por iso agora, maxistrados ós que se lle acabou o mandato no 2007 e que non foron renovados van decidir o destino de leis tan importantes como o Estatut ou a Lei de Caixas.

E todo isto porque uns homes, na Transición decidiron este sistema para garantizar o xurdimento de maiorías e acordos para poder renovalo, pero o que lograron foi dotar dunha gran inoperancia este órgano.

Porqué non pensaron en que estes membros foran sometidos á decisión cidadá? mediante unhas eleccións, por exemplo. Tendo en conta que os xuíces non poden estar afiliados a ningún partido non semella que poida haber inferencia dos partidos neste proceso. Tamén se podería adoptar o sistema Estadounidense onde os maxistrados son nomeados polo Presidente con visto e prace das dúas cámaras lexislativas e o seu mandato é vitalicio, pudendo renunciar eles en calquera momento. Tamén poden ser destituidos polo poder lexislativo mediante o procedemento 'impeachment'.

Xustiza Universal:

Pero quen xulga ós que xulgan? Xa di a Biblia 'non xulgues se non queres ser xulgado'. Casos coma os de Egunkaria fanme tremer de medo.

No 2003, os directivos do xornal vasco Egunkaria foron detidos e encarcerados por delitos de terrorismo, de colaboración con ETA e de non sei cantas máis cousas. Foi clausurado o xornal, fóronlle confiscados os bens... Os acusados denunciaron o uso da violencia e torturas no proceso, ó que o Ministro do Interior Ángel Acebes contestou que só os culpables de terrorismo denuncia torturas.

Todo este proceso, levado a cabo pola Audiencia Nacional, terminou a semana pasada coa absolución dos imputados, por atopalos inocentes.

O PP preocupado agora polos seus cargos imputados no Gürttel, di que se está a violar a presunción de inocencia, pero no 2003 onde estaban defendendo a presunción da inocencia desta xente? O Ministro de Interior Acebes violou a presunción de inocencia. Debería ser xulgado? Debería ser xulgado o Fiscal Xeral do Estado daquela? Debería ser xulgada a Audiencia Nacional? Debería ser xulgado o Poder Xudicial?

Debemos pagar nós os erros cometidos na Transición polos nosos pais?

4.06.2010

O Tribunal Inconstitucional:


O Estado Español é un estado democrático, onde as normas son emanadas polo parlamento, expresión da representación dos cidadáns.

Os Parlamentos Autonómicos representan a vontade dos cidadáns desa comunidade autónoma.

O período nomeado vulgarmente como Transición, caracterizouse por un gran consenso político e social.

Estes tres axiomas son aceptados por todos nós cando nolas botan polos medios de comunicación, como verdades absolutas, como mantras que fan falla repetir para que queden gravadas a lume nas nosas mentes políticas, reducindo as poucas neuronas que o noso cerebro político contén.

Verdades absolutas só existen na teoloxía, e inda así eu non poría a man no lume…

Si, as normas emanan do Parlamento, mesmo do Parlamento Autonómico, pero a vida, sobre todo a vida política, nos mostra que isto é ben relativo. Existe un órgano do estado, espurio que decide que norma vale e que norma non vale. O Tribunal Constitucional.

Este órgano é en definitiva o que decide que unha lei pode ser parte do ordenamento xurídico e cal non.

Na miña opinión, correspondería facer unha reforma das súas potestades e do seu funcionamento. E explícome:

Partindo da base de que o texto constitucional non é un texto inmutable, perenne, alfa y omega, fin en si mesmo, etc, senón que é froito dun momento puntual, que pode e debe ser modificado e adaptado ó curso dos tempos, non pode ser que un órgano do estado teime na idea de que unha lei ten que ser constitucional, aínda cando a vontade do pobo, expresado no respectivo parlamento decide que esa norma é necesaria e convinte…

Poñamos un exemplo: A Lei de Caixas da CAG. O PP e o BNG aproban no Parlamento de Galicia unha norma para regular o sistema financeiro galego e o goberno do Estado Español decide pór un recursos de inconstitucionalidade. O Presidente da Xunta enseguida saíu dicindo que se estaba menoscabando o autogoberno galego. Deixando nun lado o bo ou o malo da devandita lei, sería comprensible que unha institución que non reflicte a vontade dos cidadáns poida invalidar unha resolución dunha institución que si a representa? E dicir, nós os cidadáns temos que estar suxeitos a un sistema de fai trinta anos? E o que é máis grave, pódese recorrer a este tribunal para dirimir discusións políticas?

Outro caso, máis representativo, o Estatut de Catalunya. Norma emanada e aprobada polo Parlamento Catalán, polo Parlamento do Estado Español e aprobado en referendo popular polos propios cidadáns. Pois é posible que esta lei (non esquezamos que un Estatuto non é máis que unha lei orgánica algo particular) poida ser invalidada por un órgano non representativo, instado por un partido político, mediante a interpretación subxectiva e persoal da Constitución.

Isto, sen falar dese partido político, que defende que o Goberno Central menoscaba o autogoberno galego por recorrer unha norma saída do Parlamento Galego e non considera menoscabo o recorrer unha norma saída do Parlamento Catalán, aprobado no Parlamento Español e aprobado en referendo popular.

A solución? Pois é difícil de dicir e quizais a solución sexa inconstitucional. Tal vez a solución viría dada por unha nova constitución ou un novo modelo autonómico, similar ó federalismo alemán, no que o Parlamento Central lexisle e o Goberno Autonómico execute. Non sei. O que está claro é que estase a utilizar unha institución como o Tribunal Constitucional para facer recortes onde o Poder Constituinte non quixo pór trabas. De feito, ó meu parecer, nada ten que ver a aplicación actual que se fai da Constitución con aquel espírito co que naceu…

3.23.2010

Válete do Valedor

Onte, día 22 de marzo, o sr. Benigno López, nomeado polo Parlamento de Galicia Valedor do Pobo, presentou no mesmo para presentar o seu informe do 2009. Na súa comparecencia, acusou ós membros do BNG (tamén ós votantes, posto que eses son os nosos representantes) de 'pór pistolas no peito para que a xente fale galego'. BRAVO!!! [CLAP, CLAP, CLAP].
Como criticar é libre, e internet é un medio estupendo para facelo, decidín poñer unha queixa do Valedor no Valedor, a ver se vale ou non vale:

No día 22 de marzo de 2010, D. Benigno López, Valedor do Pobo, comparecía no Parlamento de Galicia e afirmaba (con respecto ó BNG) diante das tres forzas políticas con representación no mesmo que 'non poden ir cunha pistola no peito a cada cidadán para que fale galego'.Quero recordarlle ó Sr. López que o artigo 5.3 do Estatuto de Autonomía de Galicia de 1981 (en vigor, e sen ningunha cuestión de inconstitucionalidade) propón: 'Os poderes públicos de Galicia garantirán o uso normal e oficial dos dous idiomas e POTENCIARÁN a utilización do GALEGO en tódolas ordes da vida pública, cultural e informativa, e disporán dos medios necesarios para facilitar o seu coñecemento.' Supoño que con pistolas no peito non se pode 'obligar' a que se fale galego, pero co Estatuto na man si.
Por outra banda, quero lembrarlle que a liberdade lingüística á que fixo referencia na súa intervención só se pode exercer coñecendo os dous idiomas (o galego e o castelán) e que esa liberdade lingüística non se refire a un suposto dereito de ser ensinado nunha ou noutra língua. Como poderíamos escoller entre usar o galego e o castelán se non temos o coñecemento dunha delas?
No seu discurso botei en falta unha alusión ó proxecto de decreto que regula o uso do galego no ensino non universitario, no cal, non se recolle o mandato estatutario (e por ende toda a normativa a este respecto aprobada dende a décado dos 80) nin da xurisprudencia existente no tocante a elección por parte dos pais do idioma, nin se recolle a intencionalidade de que os cativos aprendan as dúas línguas para, agora si, no uso da súa libertade decantarse por unha ou outra língua.
Xa para rematar, emprazar ó Sr. López a que pondere moito máis as súas declaracións (como corresponde a unha institución independente) e que non se deixe levar por preconceitos que tanto dano fan á institución que representa, e se no caso de non poder conseguilo, deixar o seu posto, posto que se trata dunha violación do mandato estatutario que lle foi asignado.

Ti podes mandarlle a túa queixa: http://www.valedordopobo.com/index.php?s=64

3.10.2010

Lingüística canguesa


'En Cangas falámosche'sí'

A miña nai, é unha muller que nunca precisou ir máis aló das duas marxes da ría. Non sabe falar castelán. Tampouco nunca lle fixo falta. Ela é feliz, cultiva a leira. Unha vez por semana vai ó Aterrado e vende unha pouca verdura. E con iso, ela é feliz.
Cangas, o Morrazo por extensión, é un lugar peculiar, e iso se reflicte no noso modo de falar. Aínda que eu use a norma ILG-RAG, ás veces penso que non habería galego máis puro que o que fala a miña nai. Moitos dos meus amigos dinme que cando oen á miña nai falar din que fala 'como portugués'. Coido que é pola pronuncia de S, Ç, X, SS... non é o mesmo son 'sapato' que 'toxo' nin 'casa'. Por iso sabemos cando é 'cosida' (cocida) e 'cosida' (cosida).

Esta peculiaridade non remata no seseo e na gheada. Trascende e vai máis aló.

Os nomes:
Así, os nomes que rematan en -á (lá, mazá, irmá, mañá), son pronuciados coma se rematasen en -án. Así dicimos 'mañán pola mañán' ou 'colle unha masán da masanseira' ou 'Veu a túa irmán'.
Os nomes que rematan en -xe, (hoxe, traxe, garaxe), perden ese -e, e pasan a pronunciarse como hox, trax, gharax... 'fun a prasa e comprei moito peix', 'hox pares que chove'...
Á feira, nós dicímoslle: Aterrado (polo lugar onde se fai), Invasores (pola cantidade de xente que vén)
Ás Agullas (o peixe) se é fresco chámase Alcrique, se é en conserva chámase Chandarme. 'Unha lata de chandarmes'.
Cando non da tempo a facer algunha cousa, dicímoslle 'non me deu a virada'.
Cando un neno non vai a clase, 'fai a ghodalla' ou 'colga clase'.
Ós caramuxos dicímoslle 'minchas', e 'andar ás minchas' é andar despistado. Un mincho, demáis é un ghato.
En realidade o mundo mariño está presente na linguaxe, e así temos un sin fin de nomes para denominar ós peixes:
Rinchas, piardas, rapantes, chinchos, croques...
O autobús é a Linea, o periódico é o Faro...

Os verbos:
O verbo facer tórnase regular, e isto reflíctese no futuro de indicativo (farei, farás, fará...); así de faser dicimos eu faserei, ti faserás, el faserá... 'Mamá! xa o faserei máis tarde'.
O verbo parecer, na terceira persoa do singular (parece) perde o -e e prúniciase como 'pares'. 'Pares que abre o día'.
No preterito dos verbos, para a segunda persoa do plural non se usa -stes (collestes, trouxestes, andastes...). No canto, úsase -chedes. 'Colléchedes a linea?' 'Viñéchedes andando' 'Truéchedes o que vos mandei?'
Ademáis, o verbo traer tamén se modifica sustancialmente:
eu trouxen > eu truin,
ti trouxeches > ti trueches,
el trouxo > el truio,
nós trouxemos > nós truemos,
vós trouxestes > vós truéchedes,
eles trouxeron > eles trueron
Outra cousa que é diferente é que o artigo enclítico de 3ª persoa de singular -o ou -a, en correcto cangués é -no e -na. 'Dígono eu e punto', 'Fixona el'.

Os pronomes:
O único que aqui cabe dicir sobre eles, é que a contración entre pronome de obxecto indirecto e directo de terceira persoa non se fai do mesmo xeito. Refírome ós Llelo, Llela, Llelos, Llelas.
'Collinllos a aquela tipa' 'Mireilla todiña!'

Sen dúbida, moitas cousas quedan sen apuntar, pero para iso teredes que vir e falar connosco...

3.04.2010

No senso máis pexorativo











*By http://www.seioque.com

O outro día, esta mociña, interpelada polo señor Gabilondo (o xornalista, non o ministro) veu dicir algo como que "Zapatero es gallego en el sentido más peyorativo del término"... GUAU! e "Rajoy es gallego"... GUAU GUAU!!
Despois de soltar tales bufadas, a mociña debeu quedar como se botara un peido que levara aguantando unha semana, vamos, o que se di descansada...
Todo o mundo alporizouse e rasgouse as vestiduras, inclusive aqueles que levan un tempo dicindo que falar galego só serve para falar cas vacas... meus pobres... Ben, non todo o mundo se enfadou por isto, Rajoy enfadouse porque leva moito tempo querendo disimular as suas orixes como para que veña esta mociña a recordarllas a todo o Estado Español...
Pero indo máis aló, que querería dicir Rosiña do corazonhe con semellantes afirmacións kantianas, cartesianas e hobbesianas...? Recurramos ónde se atopan os significados das palabras no glorioso idioma español-castelán: o dicionario de la RAE
gallego, ga.
1. adj. Natural de Galicia. U. t. c. s.
2. adj. Perteneciente o relativo a esta comunidad autónoma de España.
3. adj. En Castilla, se dice del viento cauro o noroeste, que viene de la parte de Galicia. U. t. c. s.
4. adj. Ant., Arg., Col. y Ur. Dicho de una persona: Nacida en España o de ascendencia española. U. t. c. s.
5. adj. C. Rica. tonto (‖ falto de entendimiento o razón).
6. adj. El Salv. tartamudo.
7. m. Lengua de los gallegos.
8. m. C. Rica y Nic. Especie de lagartija crestada que vive en las orillas de los ríos y nada con mucha rapidez.
9. m. C. Rica. libélula.
10. m. Cuba y P. Rico. Ave palmípeda de plumaje ceniciento, rabadilla, vientre y cola blancos, patas, pico y párpados rojizos.
11. m. Cuba. En un ingenio, dispositivo que aplana y nivela la caña antes de ser molida.
Ben, tendo en conta que según as normas morfosintácticas da lingua castelá o que Rosiña do Corazonhe usa é un adxectivo, pois é unha cualidade dunha persoa ou cousa (neste caso ZP), poderemos desvotar as acepcions que van do número 7 ó 11, por ser sustantivos.
Dos que nos quedan, a primeira, a segunda e a terceira acepción non teñen connotacións pexorativas, polo tanto só nos quedan a cuarta, a quinta e a sexta...
A quinta e a sexta son usados nada máis que en un país cada un, e a cuarta en 3 paises e unha zona xeográfica, polo que, atendendo a sua extensión, Rosiña do Corazonhe quixo dicir que o significado pexorativo de galego é español!!
Xa sei, dirán: Que español no tiene significado peyorativo, nacionata de merda!
Ó igual que galego só é pexorativo en dous paises de latinoamerica, os cales non foron nin a orixe nin o destino da entrevista, e non aquí, podemos afirmar que español sí que é pexorativo en algúns recantos de Europa. No chamado BENELUX, o Home do saco non leva ós nenos malos, é "o Español" quen o fai... e que hai máis pexorativo que un raptor de meniños? Nada señores, nada hai...
Tamén hai quen dirá: Nacionata de merda! Rosa Díez, nuestra Duce-Caudilla se refería al significado de que "no se sabe si se sube o se baja"...
Ben, outro problema. Nos significados arriba recollidos (vid) non aparece por ningures acepcións como "indeciso", "vacilante", "confuso", "inseguro", polo que na língua castelá non existe tal palabra con tal significado, e dubido moito que Rosiña pasara a falar outro idioma involuntariamente na entrevista... pero todo pode ser...
No fondo, estas declaracións, e as de aqueles que as xustifican están facendo máis polo nacionalismo galego que Castelao, Bóveda e Brañas xuntos a eito!
Por favor, que ninguén faga calar a esta rapariga! que cada vez que fala, un galego faise nacionata...

2.28.2010

Guerra de secesión



Parece que nestes tempos estemos a librar unha guerra entre o norte e o sur de Galiza... Na prensa sureña fálase de 'Lobby Coruñés' e no norte fálase de 'Localismo Vigués'... quen leva razón en todo isto... posiblemente ninguén a leve...
Vigo leva un século reclamando ser capital de provincia (división administrativa importada de Francia, que nada ten que ver coa división administrativa típica galega). E Coruña leva tempo intentando que toda institución galega fique na Coruña (véxase como se discutiu cal tiña que ser a capital da CAG)...
Unha gherra al más puro estilo yankee!



Unha vez escoitado o norte e o sur, alguén se presta a escoitar a Galiza?
Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet