Cabalos de batalla

Din que Deus, cando terminou de crear o mundo pousou a súa man sobre a terra, concretamente sobre Galiza, e que das marcas dos dedos xurdiron as rías...
Hai quen di tamén que Deus deixou sen acabar esta terra, en tanto que outras terras españolas quedaron chairas e de fácil acceso, Galiza dispuxo dunha orografía abrupta, dunha poboación dispersa… polo que os cidadáns tiveron que construír estradas, pontes. Parece lóxico dicir entón que, si, Deus botouse a descansar en Galiza, antes de tempo, antes de tela rematada sequera…

Sen entrar a discutir sobre compoñentes ideolóxicas da máis diversa índole, nin políticas máis ou menos intanxibles, coido que unha das políticas estrela do nacionalismo do século XXI é o transporte interior da Galiza.
O nacionalismo do século XX caracterizouse pola busca incansable da conexión de Galiza co resto do Estado Español, por unha igualdade exterior cara outras rexións e autonomías de España. Froito deste arduo desempeño son as grandes Autoestradas que nos uniron coa Meseta, ou o inicio das obras do ferrocarril de alta velocidade, que aínda se están a desenvolver.
Sen embargo, o nacionalismo do século XXI ten que superar esta fase de igualación exterior e centrarse na igualación interior. Me refiro a que nuns anos, se todo sigue o previsto, estaremos a dúas horas e media de Madrid en tren de alta velocidade, cousa que é bastante positiva. Sen embargo, chegar de Xinzo de Limia a Santiago de Compostela non deixará de ser pouco menos que unha odisea. Estaremos máis preto de saír de Galiza, pero seranos máis difícil viaxar polo seu interior.
Isto fará que perdamos consistencia interna, nos illará, non haberá intercambio. Co resto de España si, pero entre nós como pobo non, seguiremos tirando cada un polo seu lado e mentres nos vaia ben non nos preocuparemos por ver caer ó veciño. Ós vigueses non lles importará o que pasa na Mariña Lucense, como ata agora.
Por iso, o nacionalismo galego do século XXI procurará facer do transporte a súa medida estrela, non só potenciando a mellora e o investimento en infraestruturas, senón potenciando a creación e uso de redes de transporte público colectivo de calidade e barato. Crear unha auténtica rede de liñas, tanto de transporte por estrada como por raíl ou mesmo barco, que fomente a mobilidade das persoas, dos cidadáns será o feito que nos porá na vangarda dos países europeos e o que nos fará dar o salto a unha verdadeira sociedade do século XXI.
Para isto cumpre:
- Establecer liñas que comuniquen as aldeas cos centros das vilas, e estas cos centros das grandes cidades.
- Creación dunha empresa pública de transporte público, propietaria dos medios que presten servizo e encargada de esa prestación.
- Facer unha coordinación real entre os horarios dos distintos medios de transporte para fomentar a intermodalidade, os transbordos e minimizar ó máximo a perda de tempo dos viaxeiros.
- Establecer un billete único, cunha orixe e un destino, aínda que se usen varios medios de transporte ou varias liñas. Isto non sería problema, posto que ó seren prestados estes servizos pola empresa pública, o viaxeiro só deberá preocuparse da combinación que mellor se axeite.

Crear unha extensa arañeira de liñas que permitan a elección por parte dos viaxeiros é un obxectivo irrenunciable. Pensen que facer que as vilas cabeza de comarca estean a menos de tres cuartos de hora da capital de Galiza nos faría cabeza da modernidade do norte de España, senón de toda España.
E para aqueles que non cren que isto poida suceder só dicir que a liña máis rendible de RENFE se atopa en Galicia, concretamente a que cubre a distancia entre Vigo e Coruña.

onde está o BNG??

Fai xa algún tempo que o BNG está perdendo forza no conxunto da poboación, pero, que sucede? porque pasamos dun goberno onde participan os nacionalistas, a cada vez perder máis e máis votos?

Pois ben, hai tantas teorías coma votantes ten. Cada un ten o seu motivo.

Os militantes máis de esquerda afirman que o BNG estase aburguesando, que xa non é tan combativo como o de hai 20 anos.

Os militantes máis centristas din que a organización do BNG esta "secuestrada" por un partido radical, que o único que busca é a bronca.

Que haxa varias formas de ver as cousas nun partido, ó contrario do que se pensa por ahí, non é malo. Non significa que non hai unión. Todo o contrario, significa que habendo diferencias, éstas supéranse e se manifestan con normalidade. O problema está no equilibrio de posturas. Me refiro a que se nun partido hai dúas correntes dominantes, enfrentándose tódolos días e poñéndo zancadas uns ós outros, o que se manifesta é esa falta de equilibrio.

Obviamente non se pode contentar a todos, pero se facemos unha análise máis sosegada, atopamos que o BNG foi perdendo parte desa carga ideolóxica que viña mantendo, e un dos motivos claros foi para achegarse e poder pactar con PSdeG, que o contrario do que convendría pensar, é o seu rival político dereito, posto que os dous partidos disputan os votos situados na centro-esquerda.

Tamén atopamos que o partido ven de ter a mesma estructura, o mesmo proceso de decisión (maioría absoluta da UPG) que hai 20 tantos anos. Pero o tempo pasou, e xa non estamos na mesma situación que no pasado, e manter unha corrente hexemónica dentro do partido, si, dálle consistencia interna, disciplina, mais, réstalle flexibilidade e rapidez de adaptación ós novos contornos.

Baixo o meu punto de vista, cometéronse varios erros:

- Rebaixar a carga ideolóxica para poder pactar. Os pactos de goberno, aínda que sexa para que non goberne o PP, non se deben suscribir a calquera prezo.

- Participar en gobernos de coalición. Deberíase poder facilitar, cun límite como xa dixen no apartado anterior, o acceso ós gobernos a partidos de esquerdas, máis non participando directamente neles. Non se pode ser goberno e oposición á vez. Por iso a xente ten a impresión de que hai dous gobernos en lugar dun.

- Contentarse con facer política dende o Parlamento. Esta ben facer propostas, interpelacións, expresar opinións, pero a verdadeira política está na rúa, e o partido que así o entende gaña eleccións. Tamén sería bo contar cun "pseudo-gabinete". Xa Sabemos que os grupos parlamentarios divídense as áreas e coñecemento, mais se isto ocorrese tamén fora do parlamento... Quero dicir, se cada vez que o Conselleiro de tal abrise a boca, o responsable de tal do partido (non o que está no parlamento, ese xa ten a súa función) dese a súa opinión diante dos medios e dos cidadáns, teríamos moito gañado, o cidadán vería que o partido se move, e aínda que non goberne, estará listo para cando o teña que facer.

Esta é a miña humilde opinión para quen a queira coller.